Przedmiotem badań, których wyniki przedstawiono w artykule, jest rola kobiet w zapewnianiu cyberbezpieczeństwa służb mundurowych, ze szczególnym uwzględnieniem Sił Zbrojnych RP, Policji oraz Straży Granicznej. Celem badań jest określenie obszarów kompetencji kobiet w systemie cyberbezpieczeństwa państwa oraz identyfikacja czynników ograniczających pełne wykorzystanie ich potencjału zawodowego, eksperckiego i organizacyjnego. Problem badawczy sformułowano w postaci pytania: w jaki sposób udział kobiet wpływa na rozwój zdolności cyberbezpieczeństwa w formacjach mundurowych? Weryfikacji poddano hipotezę, że obecność kobiet w zespołach cyberbezpieczeństwa nie ma wyłącznie znaczenia równościowego, lecz stanowi istotny czynnik zwiększający odporność organizacyjną, jakość analizy zagrożeń, interdyscyplinarność procesu decyzyjnego oraz skuteczność reagowania na incydenty bezpieczeństwa komputerowego. W badaniach zastosowano jakościową analizę dokumentów, przegląd literatury przedmiotu oraz analizę porównawczą zadań realizowanych przez trzy wybrane formacje mundurowe. Uwzględniono akty prawne, dokumenty strategiczne, raporty instytucji międzynarodowych, publikacje naukowe oraz informacje udostępniane przez właściwe instytucje publiczne. Wyniki badań wskazują, że kobiety mogą pełnić kluczowe funkcje w analizie cyberzagrożeń, informatyce śledczej, ochronie systemów teleinformatycznych, zarządzaniu ryzykiem, edukacji cyberbezpieczeństwa, komunikacji kryzysowej oraz współpracy międzynarodowej. Ich kompetencje są szczególnie istotne w środowisku wymagającym precyzyjnej analizy danych, pracy zespołowej, umiejętności komunikacyjnych i zdolności łączenia perspektywy technicznej, prawnej oraz organizacyjnej. Jednocześnie stwierdzono występowanie barier edukacyjnych, stereotypów zawodowych, ograniczonej widoczności ekspertek, niedostatecznie rozwiniętych ścieżek mentoringowych oraz niewystarczającego monitorowania udziału kobiet w specjalistycznych stanowiskach cyberbezpieczeństwa. Wnioski prowadzą do sformułowania rekomendacji obejmujących systemową rekrutację, specjalistyczne szkolenia, programy retencji, mentoring ekspercki oraz jawne monitorowanie karier kobiet w cyberobronie, cyberdochodzeniach, ochronie infrastruktury granicznej i bezpieczeństwie danych. Artykuł wskazuje także na konieczność pogłębionych badań empirycznych, obejmujących przebieg karier, motywacje, doświadczenia służbowe oraz potrzeby szkoleniowe kobiet pełniących funkcje techniczne, analityczne i kierownicze w strukturach odpowiedzialnych za bezpieczeństwo cyfrowe państwa oraz ochronę obywateli i cudzoziemców w warunkach narastającej złożoności współczesnych zagrożeń hybrydowych.